General Conference October 2013: No other Gods by Dallin H. Oaks
The dutch translation follows the english
The Ten Commandments are fundamental to the Christian and Jewish faiths. Given by God to the children of Israel through the prophet Moses, the first two of these commandments direct our worship and our priorities. In the first, the Lord commanded, “Thou shalt have no other gods before me” (Exodus 20:3). Centuries later, when Jesus was asked, “Which is the great commandment in the law?” He answered, “Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind” (Matthew 22:36–37).
The second of the Ten Commandments elaborates the direction to have no other gods and identifies what should be the ultimate priority in our lives as His children. “Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of any thing” in the heavens or the earth (Exodus 20:4). The commandment then adds, “Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them” (Exodus 20:5). More than merely forbidding physical idols, this states a fundamental priority for all time. Jehovah explains, “For I the Lord thy God am a jealous God, … shewing mercy unto … them that love me, and keep my commandments” (Exodus 20:5–6). The meaning of jealousis revealing. Its Hebrew origin means “possessing sensitive and deep feelings” (Exodus 20:5, footnote b). Thus we offend God when we “serve” other gods—when we have other first priorities.1
I.
What other priorities are being “served” ahead of God by persons—even religious persons—in our day? Consider these possibilities, all common in our world:
- • Cultural and family traditions
- • Political correctness
- • Career aspirations
- • Material possessions
- • Recreational pursuits
- • Power, prominence, and prestige
If none of these examples seems to apply to any one of us, we can probably suggest others that do. The principle is more important than individual examples. The principle is not whether we have other priorities. The question posed by the second commandment is “What is our ultimate priority?” Are we serving priorities or gods ahead of the God we profess to worship? Have we forgotten to follow the Savior who taught that if we love Him, we will keep His commandments? (see John 14:15). If so, our priorities have been turned upside down by the spiritual apathy and undisciplined appetites so common in our day.
II.
For Latter-day Saints, God’s commandments are based on and inseparable from God’s plan for His children—the great plan of salvation. This plan, sometimes called the “great plan of happiness” (Alma 42:8), explains our origin and destiny as children of God—where we came from, why we are here, and where we are going. The plan of salvation explains the purpose of creation and the conditions of mortality, including God’s commandments, the need for a Savior, and the vital role of mortal and eternal families. If we Latter-day Saints, who have been given this knowledge, do not establish our priorities in accord with this plan, we are in danger of serving other gods.
Knowledge of God’s plan for His children gives Latter-day Saints a unique perspective on marriage and family. We are correctly known as a family-centered church. Our theology begins with heavenly parents, and our highest aspiration is to attain the fulness of eternal exaltation. We know this is possible only in a family relationship. We know that the marriage of a man and a woman is necessary for the accomplishment of God’s plan. Only this marriage will provide the approved setting for mortal birth and to prepare family members for eternal life. We look on marriage and the bearing and nurturing of children as part of God’s plan and a sacred duty of those given the opportunity to do so. We believe that the ultimate treasures on earth and in heaven are our children and our posterity.
III.
Because of what we understand about the potentially eternal role of the family, we grieve at the sharply declining numbers of births and marriages in many Western countries whose historic cultures are Christian and Jewish. Responsible sources report the following:
- •
- •
- • In many countries and cultures (1) the traditional family of a married mother and father and children is coming to be the exception rather than the rule, (2) the pursuit of a career instead of marriage and the bearing of children is an increasing choice of many young women, and (3) the role and perceived necessity of fathers is diminishing.
In the midst of these concerning trends, we are also conscious that God’s plan is for all of His children and that God loves all of His children, everywhere.6 The first chapter of the Book of Mormon declares that God’s “power, and goodness, and mercy are over all the inhabitants of the earth” (1 Nephi 1:14). A later chapter declares that “he hath given [his salvation] free for all men” and that “all men are privileged the one like unto the other, and none are forbidden” (2 Nephi 26:27–28). Consequently, the scriptures teach that we are responsible to be compassionate and charitable (loving) toward all men (see 1 Thessalonians 3:12; 1 John 3:17; D&C 121:45).
IV.
We are also respectful of the religious beliefs of all people, even of those increasing numbers who profess no belief in God. We know that through the God-given power of choice, many will hold beliefs contrary to ours, but we are hopeful that others will be equally respectful of our religious beliefs and understand that our beliefs compel us to some different choices and behaviors than theirs. For example, we believe that, as an essential part of His plan of salvation, God has established an eternal standard that sexual relations should occur only between a man and a woman who are married.
The power to create mortal life is the most exalted power God has given to His children. Its use was mandated by God’s first commandment to Adam and Eve (see Genesis 1:28), but other important commandments were given to forbid its misuse (see Exodus 20:14; 1 Thessalonians 4:3). The emphasis we place on the law of chastity is explained by our understanding of the purpose of our procreative powers in the accomplishment of God’s plan. Outside the bonds of marriage between a man and a woman, all uses of our procreative powers are to one degree or another sinful and contrary to God’s plan for the exaltation of His children.
The importance we attach to the law of chastity explains our commitment to the pattern of marriage that originated with Adam and Eve and has continued through the ages as God’s pattern for the procreative relationship between His sons and daughters and for the nurturing of His children. Fortunately, many persons affiliated with other denominations or organizations agree with us on the nature and importance of marriage, some on the basis of religious doctrine and others on the basis of what they deem best for society.
Our knowledge of God’s plan for His children7 explains why we are distressed that more and more children are born outside of marriage—currently 41 percent of all births in the United States8—and that the number of couples living together without marriage has increased dramatically in the past half century. Five decades ago, only a tiny percentage of first marriages were preceded by cohabitation. Now cohabitation precedes 60 percent of marriages.9 And this is increasingly accepted, especially among teenagers. Recent survey data found about 50 percent of teenagers stating that out-of-wedlock childbearing was a “worthwhile lifestyle.”10
V.
There are many political and social pressures for legal and policy changes to establish behaviors contrary to God’s decrees about sexual morality and contrary to the eternal nature and purposes of marriage and childbearing. These pressures have already authorized same-gender marriages in various states and nations. Other pressures would confuse gender or homogenize those differences between men and women that are essential to accomplish God’s great plan of happiness.
Our understanding of God’s plan and His doctrine gives us an eternal perspective that does not allow us to condone such behaviors or to find justification in the laws that permit them. And, unlike other organizations that can change their policies and even their doctrines, our policies are determined by the truths God has identified as unchangeable.
Our twelfth article of faith states our belief in being subject to civil authority and “in obeying, honoring, and sustaining the law.” But man’s laws cannot make moral what God has declared immoral. Commitment to our highest priority—to love and serve God—requires that we look to His law for our standard of behavior. For example, we remain under divine command not to commit adultery or fornication even when those acts are no longer crimes under the laws of the states or countries where we reside. Similarly, laws legalizing so-called “same-sex marriage” do not change God’s law of marriage or His commandments and our standards concerning it. We remain under covenant to love God and keep His commandments and to refrain from serving other gods and priorities—even those becoming popular in our particular time and place.
In this determination we may be misunderstood, and we may incur accusations of bigotry, suffer discrimination, or have to withstand invasions of our free exercise of religion. If so, I think we should remember our first priority—to serve God—and, like our pioneer predecessors, push our personal handcarts forward with the same fortitude they exhibited.
A teaching of President Thomas S. Monson applies to this circumstance. At this conference 27 years ago, he boldly declared: “Let us have the courage to defy the consensus, the courage to stand for principle. Courage, not compromise, brings the smile of God’s approval. Courage becomes a living and an attractive virtue when it is regarded not only as a willingness to die manfully, but as the determination to live decently. A moral coward is one who is afraid to do what he thinks is right because others will disapprove or laugh. Remember that all men have their fears, but those who face their fears with dignity have courage as well.”11
I pray that we will not let the temporary challenges of mortality cause us to forget the great commandments and priorities we have been given by our Creator and our Savior. We must not set our hearts so much on the things of the world and aspire to the honors of men (see D&C 121:35) that we stop trying to achieve our eternal destiny. We who know God’s plan for His children—we who have made covenants to participate in it—have a clear responsibility. We must never deviate from our paramount desire, which is to achieve eternal life.12 We must never dilute our first priority—to have no other gods and to serve no other priorities ahead of God the Fatherand His Son, our Savior, Jesus Christ.
May God help us to understand this priority and to be understood by others as we seek to pursue it in a wise and loving way, I pray in the name of Jesus Christ, amen.
Dutch Translation
De tien geboden vormen de basis voor het christelijke en het joodse geloof. Zij zijn door God aan de kinderen van Israël gegeven door middel van de profeet Mozes. De eerste twee geboden zijn bepalend voor onze aanbidding en onze prioriteiten. Als eerste gebood de Heer: ‘Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben’ (Exodus 20:3). Eeuwen later vroeg iemand aan Jezus: ‘Wat is het grote gebod in de wet?’ Hij antwoordde: ‘Gij zult de Here, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand’ (Matteüs 22:36–37).
Het tweede van de tien geboden beklemtoont dat wij geen andere goden behoren te hebben en geeft aan waar onze ultieme prioriteit als kinderen van Hem dient te liggen. ‘Gij zult u geen gesneden beeld maken noch enige gestalte’ van wat in de hemel of op de aarde is (Exodus 20:4). Waarna deze toevoeging volgt: ‘Gij zult u voor die niet buigen, noch hen dienen’ (Exodus 20:5). Dit verbiedt niet alleen tastbare afgoden, maar omvat een fundamentele prioriteit die tijdloos is. Jehova verklaart: ‘Want Ik, de Here, uw God, ben een naijverig God, […] die barmhartigheid doe aan […] hen die Mij liefhebben en mijn geboden onderhouden’ (Exodus 20:5–6). De betekenis van naijverig is onthullend. Het oorspronkelijke Hebreeuwse woord betekent het hebben van diepe gevoelens (zie Exodus 20:5, voetnoot b in de Engelse bijbeluitgave van de kerk). Wij krenken God dus wanneer we andere goden ‘dienen’ — wanneer we andere eerste prioriteiten hebben.1
I.
Welke andere prioriteiten zijn er die mensen — zelfs gelovige mensen — tegenwoordig eerder ‘dienen’ dan God? Denk eens aan de volgende wijdverbreide mogelijkheden:
- • Culturele en familietradities
- • Politieke correctheid
- • Carrièredrang
- • Materiële bezittingen
- • Recreatieve bezigheden
- • Macht, aanzien en prestige
Als geen van die voorbeelden op ons van toepassing lijkt te zijn, kunnen we er vast wel andere bedenken. Het beginsel is belangrijker dan losse voorbeelden. Het beginsel is niet de vraag of we andere prioriteiten hebben. De vraag die het tweede gebod oproept, is: ‘Wat is onze ultieme prioriteit?’ Dienen wij andere prioriteiten of afgoden boven de God die wij zeggen te aanbidden? Zijn wij de Heiland vergeten te volgen die zei dat als wij Hem liefhebben, wij zijn geboden zullen onderhouden? (Zie Johannes 14:15.) Zo ja, dan zijn onze prioriteiten niet meer juist door de geestelijke onverschilligheid en onbeheerste lusten die deze tijd kenmerken.
II.
Voor heiligen der laatste dagen zijn Gods geboden gebaseerd op en onafscheidelijk verbonden met Gods plan voor zijn kinderen — het grote heilsplan. Dit plan, ook wel het ‘grote plan van geluk’ genoemd (Alma 42:8), zet onze oorsprong en bestemming als kinderen van God uiteen — waar we vandaan komen, waarom we hier zijn en waar we naartoe gaan. Het heilsplan verklaart het doel van de schepping en de omstandigheden van de sterfelijkheid, met inbegrip van Gods geboden, de noodzaak van een Heiland en de essentiële rol van het aardse en het eeuwige gezin. Als wij als heiligen der laatste dagen, die deze kennis hebben ontvangen, onze prioriteiten niet laten overeenstemmen met dit plan, lopen we het gevaar dat we andere goden gaan dienen.
Kennis van Gods plan voor zijn kinderen geeft heiligen der laatste dagen een uniek perspectief op het huwelijk en het gezin. Wij staan terecht bekend als een gezinsgerichte kerk. Onze theologie begint met hemelse Ouders en ons hoogste doel is de volheid van eeuwige verhoging. Wij weten dat dit alleen in gezinsverband mogelijk is. Wij weten dat het huwelijk tussen man en vrouw noodzakelijk is voor de vervulling van Gods plan. Alleen een dergelijk huwelijk verschaft de goedgekeurde omgeving waarin kinderen geboren kunnen worden en waarin gezinsleden op het eeuwige leven worden voorbereid. Wij beschouwen het huwelijk en het krijgen en opvoeden van kinderen als een onderdeel van Gods plan. Voor wie de mogelijkheid daartoe krijgt, is het een heilige plicht. Wij zijn van mening dat onze kinderen en onze nakomelingen onze ultieme schatten op aarde en in de hemel zijn.
III.
Gezien onze kennis van de potentieel eeuwige rol van het gezin, betreuren wij de sterke daling van het aantal geboorten en huwelijken in vele westerse landen met een traditioneel christelijke en joodse cultuur. Betrouwbare bronnen rapporteren het volgende:
- • De Verenigde Staten kennen momenteel het laagste geboortecijfer in hun geschiedenis2, en in vele landen uit de Europese Unie en in andere ontwikkelde landen ligt het geboortecijfer onder het benodigde niveau om hun bevolkingsaantal op peil te houden.3 Hierdoor staat de overleving van culturen en zelfs van volken op het spel.
- •
- • In vele landen en culturen geldt: (1) Het traditionele gezin bestaande uit een gehuwde vader en moeder en kinderen wordt eerder uitzondering dan de regel. (2) Steeds meer jonge vrouwen kiezen voor een carrière in plaats van voor een huwelijk en het krijgen van kinderen. (3) De rol en het besef van de noodzaak van het vaderschap nemen af.
Te midden van deze zorgwekkende trends beseffen wij dat Gods plan voor al zijn kinderen geldt en dat God al zijn kinderen overal liefheeft.6 In het eerste hoofdstuk van het Boek van Mormon staat: ‘[Gods] macht en goedheid en barmhartigheid strekken zich uit over al de bewoners der aarde’ (1 Nephi 1:14). In een later hoofdstuk staat: ‘Hij heeft [zijn heil] alle mensen om niet gegeven’ en ‘alle mensen zijn gelijkelijk begunstigd, en niemand wordt buitengesloten’ (2 Nephi 26:27–28). De Schriften leren ons dan ook dat we naastenliefde jegens alle mensen dienen te hebben (zie 1 Tessalonicenzen 3:12; 1 Johannes 3:17; LV 121:45).
IV.
Wij tonen respect voor de religieuze opvattingen van alle mensen, en zelfs voor het toenemend aantal dat zegt niet in God te geloven. Wij beseffen dat velen wegens het door God gegeven vermogen om te kiezen andere opvattingen zullen hebben dan wij. Wij hopen echter dat anderen dezelfde mate van respect voor onze religieuze opvattingen zullen opbrengen en inzien dat ons geloof ons soms tot keuzes en gedrag noopt die afwijken van de hunne. Wij geloven bijvoorbeeld dat God, als essentieel onderdeel van zijn heilsplan, de eeuwige norm heeft vastgesteld dat seksuele betrekkingen alleen zijn voorbehouden aan een man en een vrouw die met elkaar zijn gehuwd.
Het vermogen om sterfelijk leven te scheppen is de meest verheven macht die God aan zijn kinderen heeft gegeven. Het gebruik ervan werd vastgelegd in Gods eerste gebod aan Adam en Eva (zie Genesis 1:28). Maar er werden nog meer belangrijke geboden gegeven om misbruik te voorkomen (zie Exodus 20:14; 1 Tessalonicenzen 4:3). Wij leggen zoveel nadruk op de wet van kuisheid omdat wij het doel van ons voortplantingsvermogen in de vervulling van Gods plan begrijpen. Buiten de huwelijksverbintenis tussen man en vrouw is alle gebruik van ons voortplantingsvermogen in meer of mindere mate zondig en tegen Gods plan voor de verhoging van zijn kinderen.
Dat we zoveel belang hechten aan de wet van kuisheid is omdat we vasthouden aan het patroon van het huwelijk dat met Adam en Eva is begonnen en door de eeuwen heen Gods patroon is gebleven voor de levenscheppende relatie tussen zijn zoons en dochters en het zorgdragen voor zijn kinderen. Gelukkig zijn velen in andere geloofsgenootschappen of organisaties het met onze opvatting over de aard en het belang van het huwelijk eens, sommigen op godsdienstige, leerstellige basis en anderen op basis van wat zij het beste voor de samenleving achten.
Omdat wij Gods plan voor zijn kinderen kennen7, betreuren wij het dat steeds meer kinderen buiten het huwelijk worden geboren — momenteel 41 procent van alle geboorten in de Verenigde Staten8 — en dat het aantal stellen dat samenwoont zonder getrouwd te zijn de afgelopen vijftig jaar enorm is toegenomen. Vijf decennia geleden ging slechts een klein percentage samenwonen voordat zij een huwelijk sloten. Nu woont 60 procent van de mensen die trouwen eerst een periode samen9, wat vooral onder tieners steeds meer gemeengoed wordt. Uit recente onderzoeksgegevens blijkt dat ongeveer 50 procent van de tieners het een ‘zinvolle levensstijl’ vindt om kinderen te krijgen zonder getrouwd te zijn.10
V.
Er wordt veel politieke en sociale druk uitgeoefend om juridische en beleidsmatige veranderingen door te voeren die gedrag sanctioneren dat tegen Gods voorschriften ingaat, met name met betrekking tot de seksuele moraliteit en de eeuwige aard en bedoeling van het huwelijk en het krijgen van kinderen. Die druk heeft het homohuwelijk al in diverse staten en natiën mogelijk gemaakt. Andere druk veroorzaakt geslachtsverwarring of reduceert de verschillen tussen man en vrouw die zo belangrijk zijn om Gods grote plan van geluk te verwezenlijken.
Ons begrip van Gods plan en zijn leer geeft ons een eeuwig perspectief dat ons niet toestaat om dergelijk gedrag goed te keuren of de wetten die dat gedrag toestaan te rechtvaardigen. Andere organisaties kunnen hun beleid en zelfs hun leer veranderen, maar onze beleidsregels zijn gegrondvest op de waarheden die God als onveranderlijk heeft aangeduid.
Ons twaalfde geloofsartikel zegt dat wij ons moeten onderwerpen aan bevoegde overheidsinstanties en overheidsdienaren en moeten streven naar ‘het gehoorzamen, eerbiedigen en hooghouden van de wet’. De wetten van de mens kunnen echter niet moreel maken wat God immoreel heeft verklaard. Vasthouden aan onze hoogste prioriteit — God liefhebben en dienen — vereist dat we zijn wet als norm voor ons gedrag beschouwen. Wij zijn bijvoorbeeld nog steeds gehouden aan het goddelijke gebod om geen overspel of ontucht te plegen, ook al zijn dergelijke zaken volgens de wetten van onze staat of ons land geen strafbare feiten meer. Zo geldt ook dat wetten die het zogeheten ‘homohuwelijk’ bekrachtigen niet Gods wet veranderen aangaande het huwelijk of zijn geboden en onze normen op dat gebied. Wij staan onder verbond om God lief te hebben en zijn geboden te blijven onderhouden, en geen andere goden of prioriteiten te dienen — ook niet als die in onze tijd en in ons land populair worden.
Door die koers te varen zullen sommigen ons wellicht verkeerd begrijpen en worden we mogelijk van onverdraagzaamheid beticht, ondervinden we discriminatie of moeten we aanvallen op de vrije uitoefening van ons geloof weerstaan. In dat geval denk ik dat wij onze eerste prioriteit indachtig moeten zijn — om God te dienen — en, net als onze pioniervoorgangers, onze eigen handkar vooruit moeten duwen met dezelfde vastberadenheid die zij aan de dag legden.
President Thomas S. Monson heeft ons iets geleerd wat hierop van toepassing is. In een conferentie als deze 27 jaar geleden sprak hij vrijmoedig: ‘Laten we de moed hebben om de consensus te weerstaan, de moed om pal te staan voor principes. Moed, en niet de gulden middenweg, verdient de goedkeurende glimlach van God. Moed wordt een levende en waardevolle deugd, niet alleen als we die zien als de bereidheid om dapper te sterven, maar vooral als het voornemen om eerzaam te leven. Een morele lafaard is iemand die bang is om te doen wat hij goedacht, omdat anderen het zullen afkeuren of erom lachen. Bedenk dat iedereen angsten kent, maar dat zij die hun angsten eervol onder ogen zien, ook moed bezitten.’11
Ik bid dat wij niet toestaan dat de tijdelijke aardse moeilijkheden ons de grote geboden en prioriteiten doen vergeten die wij van onze Schepper en onze Heiland gekregen hebben. Wij moeten ons hart niet zozeer op de dingen van de wereld zetten en naar de eer van mensen streven (zie LV 121:35) dat wij onze eeuwige bestemming uit het oog verliezen. Wij die Gods plan voor zijn kinderen kennen — wij die verbonden hebben gesloten om aan dat plan deel te nemen — hebben een duidelijke taak. Wij moeten ons allergrootste verlangen nooit terzijde schuiven, namelijk het eeuwige leven verwerven.12 Wij moeten nooit schipperen met onze eerste prioriteit — om geen andere goden of andere prioriteiten te hebben dan bovenal God de Vader en zijn Zoon, onze Heiland, Jezus Christus, te dienen.
Moge God ons helpen die prioriteit te begrijpen en dat we door anderen begrepen worden als we op een verstandige en liefdevolle manier die prioriteit nastreven. Dat bid ik in de naam van Jezus Christus. Amen.
No comments:
Post a Comment